Na de lange blessureperiode begint de regelmaat van het trainen er al weer aardig in te komen. Het doel is om driemaal per week te trainen en dat lukt aardig.
Als je na zo'n lange tijd weer gaat lopen kun je dit het beste "rustig" opbouwen. Het begint al met het moeten accepteren dat de conditie is achteruitgegaan. Een hartslagmeter kan dan uitkomst bieden om niet al te gek te keer te gaan.
Mijn interesse ging niet zo zeer uit naar de actuele hartslag als wel naar de Hart Recovery Rate (HRR) De HRR geeft het herstel van het hart weer nadat is gestopt met de activiteit, uitgedrukt in het verschil van het aantal slagen op het moment van stoppen en een minuut later. Hoe hoger dit getal hoe beter de conditie er voor staat.

Na één van de trainingen zag ik, bij toeval, tijdens het uploaden van de hartslag gegevens naar mijn GARMIN site, een maximale hartslag van 226! Dit is niet gewoon. Vuistregel voor de maximale hartslag is ongeveer 220 minus de leeftijd. Dus wat was hier aan de hand?
Normaal kijk ik niet naar het verloop van de hartslagen, maar door deze waarde heb ik me de grafiek toch maar even bekeken.

Wauw wat doet die grote bult daar? Terugkijkend op de training zelf is er geen sprake van hellingen of forse tegenwind die een wat hogere waarde zou kunnen verklaren. De periode van de verhoogde hartslag heb ik tijdens het hardlopen niet gemerkt, maar de vraag is verneem je dit ook? De hartslag gaat nl. van 3 naar bijna 4 slagen per seconde. Allemaal vragen, maar nog geen antwoorden. Er moest iets aan de hand zijn.
Is de waarde van 226 wel realistisch? Is dit een waarde die überhaupt in praktijk kan worden gehaald? Met verschillende medisch onderlegde mensen (geen specialisten) hierover gesproken, maar tot een één sluitend antwoord komt het niet.
De grafiek met de ervaring naar een online cardioloog gestuurd (gratisadviseurs.nl) Na drie weken nog steeds wachtend op antwoord... Tja, gratis...
De hartslagmeter of het horloge zelf kan natuurlijk ook kuren vertonen, maar gezien de reputatie en de kwaliteit van GARMIN was dit niet het eerste waar ik aan dacht.
Misschien was het éénmalig dus de training erna de hartslagmeterband weer om. Dit keer met het alarm erbij aan, ingesteld op maximum hartslag van 165. Het duurde enkele minuten toen het alarm af ging. Het horloge gaf 210 aan. En weer kon ik het lichamelijk niet vernemen. Toch maar doorgelopen, waarnaar thuis haast een identieke grafiek kon worden uitgedraaid t.o. v. de vorige training.
Met de grafiek in de hand maar eens naar enkele zeer ervaren hardlopers op mijn werk en daar rond gevraagd. En dat bleek een schot in de roos!
Eén van hen herkende het verloop van de grafiek en vroeg zich af of ik de sensor op voorhand wel goed bevochtigde? Goed bevochtigen? Dit heb ik nog nooit gedaan en het ging toch altijd goed?
Wat blijkt de sensor dient vochtig gemaakt te zijn eer deze wordt gebruikt, dit voor een betere geleiding van de sensor! Wijze les: handleidingen lezen! Dat ik er voorheen geen last van had komt waarschijnlijk doordat ik de hartslagmeter gebruikt heb in vochtige periodes, zoals de lente en de zomer. In de winter, zoals nu, is de lucht aanzienlijk droger. Alleen de transpiratie zorgde uiteindelijk voor de juiste geleiding.
En ja hoor de volgende trainingen: weg is de bult!

|