Eén week na de 1e Woolderesloop gelijk al de volgende wedstrijd: de Slangenbeekloop. Vorig jaar heb ik hier nog de 10 km gelopen, dit jaar i.v.m. de opbouw is 6 km genoeg.

 

Vorige week was het tempo 5.35 min/km over 5.1 km. Stiekem dacht ik nu aan een tempo van 5.30 min/km, eindtijd dus ongeveer 33.00 min.

 

Stipt 10.25 uur is de start...

 

 

 

Een meter of 25 voor me een bekende waar ik me me de eerste kilometer op richt. Het tempo voelt niet zo relaxt als de eerste kilometers van vorige week tijdens de 1e Woolderesloop. Benieuwd wat het horloge na één kilometer zou aangeven. Ging ik te snel of...?

 

5.28 min/km, precies op schema, maar het voelt wel snel allemaal. Ga ik dit 6 km volhouden?

Ik besloot het gaatje met de bekende langzaam maar zeker dicht te lopen, waardoor het tempo vanzelf iets hoger werd.

 

Bij de Houtmaat had ik 'm achterhaald. En besloot me te focussen op één van de buren die, net als vorige week, ook weer van de partij waren. Het gat met hun was ongeveer 100 meter. Het tempo ging steeds verder omhoog, maar echt dichterbij kwam ik niet. Toen kwam het talud en daar stond ie: de man met de hamer... Het laatste stuk heb ik gewoon alles op alles gezet, om niet alle winst te vergooien.

 

Na de finish had ik dan ook even tijd nodig om bij te komen. Ik was behoorlijk diep gegaan. Pas later zag ik mijn tijd: 32 min 19 sec. Het bijbehorende tempo: 5.20 min/km!

 

Kortsamengevat: een meer dan geslaagde wedstrijd!

 

 

   tempoverloop Slangenbeekloop 2012

 

YES!! Meer dan een half jaar heb ik geen logjes aan kunnen maken in mijn rubriek "Wedstrijd", maar nu is het dan zover. Zeven maanden na de Dubbele Mijl van Hengelo sta ik weer aan de start.

 

8 januari zondagsmorgens 1100 man met hetzelfde idee: hardlopen door het Twense landschap.

 

Vanwege de opbouwfase ben ik achterin begonnen.

 

Na twee rustige kilometers werd ik bijgehaald door drie buren. Enkele kilometers liepen we samen op en had ik het idee dat onze jaarlijkse wijkloop, de Slangenbeekloop, een week eerder dan gepland plaatsvond.

Aangezien het praten wel erg makkelijk ging had ik me voorgenomen om het laatste stuk het tempo te verhogen.

 

Uiteindelijk werd de eindtijd 28 min 13 sec over 5.1 km. Voor de fase waarin ik zit ben ik niet ontevreden over het resultaat. En tevens een mooie training voor de Slangenbeekloop van 15 januari.

 

 

 

 

Nog even snel een logje op het eind van het jaar. De laatste training van 2011 is achter de rug. Een jaar met sportieve hoogtepunten, maar helaas ook een dieptepunt.

 

Het dieptepunt was de meniscusblessure, maar we zitten alweer vooruit te kijken. Voorlopig gaat het met de opbouw voorspoedig en dat maakt de mens blij. Voor volgende week staat alweer een wedstrijdje gepland, namelijk de 1e Woolderesloop.

 

Het hoogtepunt was natuurlijk de halve marathon in Berlijn.

 

Bij deze wens ik iedereen een sportief en succesvol 2012 toe!

 

En ja hoor de volgende trainingen: weg is de bult!

YES! Eindelijk na zo'n lange tijd weer weer eens een logje die niet in de rubriek "Blessure" terecht komt, maar in de rubriek "Training".

 

Vijf maanden heeft het uiteindelijk geduurd. Vijf maanden niet kunnen/mogen hardlopen in verband met mijn meniscusprobleem.
Maar gisteren was het dus zover: de hardloopschoenen konden weer aangetrokken worden!

Slechts twee kilometer werd er afgelegd. Bewust twee kilometer om het geheel weer langzaam te laten wennen aan de extra belasting. Met als belangrijkste ervaring: in de daarop volgende 24 uur is er geen reactie geweest!

Als bewijs dat ik het echt rustig aan heb gedaan hieronder het tempoverloop.

 

 

 

Twitter is idd een mooi medium om kleine berichtjes te versturen. En dat kan dus ook naar mijn eigen weblog! Vanaf nu zal ik hier dan ook graag gebruik van maken. In de linkerkolom komen vanzelf de berichtjes, met eventuele foto's, binnen. Op deze manier kan ik dus snel even kleine updates plaatsen.

 

De uitgebreidere verslagen blijven (zoals gewoonlijk) in de logs verschijnen.

 

Automatisch op de hoogte worden gehouden van nieuwe logs?
Emailadres helemaal links onderin invullen.
 
Automatisch op de hoogte worden gehouden van nieuwe tweets van @Runnertje_JP?
Druk op "Follow me on twitter" .

 

Op 21 juni kon ik me melden bij orthopeed Peters in het SGT. Conclusie was dat een operatie op z'n plaats is. Aangezien de vakantie nadert hebben we besloten dit direct na de vakantie in september te doen.
 
Tot die tijd: rust...

 

 

Deze week hoorde ik dat ik me vrijdag a.s. kan melden in het ZGT. Die dag zal het probleem met de meniscus worden verholpen.
 
Ik beschouw die dag als het begin van mijn comeback...

Update 12 september 2011: En nu geduld...

 

Afgelopen vrijdag was het dus zover: de meniscusoperatie in het SGT te Hengelo door dr. Peters.
 
Binnen een half uur sta je (letterlijk!) weer buiten. Weliswaar is de knie verdikt, maar lopen lukt gelijk!
 
Je aan de adviezen van de dokter houden lijkt in praktijk de valkuil voor velen. Voorlopig niet extra belasten, de eerste tien dagen niet fietsen, de eerste zes weken niet hardlopen. En rusten indien de knie opzwelt.
 
Naar aanleiding van ervaringen van anderen, waarbij ze het hebben moeten bekopen doordat ze weer te snel zijn gaan belasten, zal ik me strak aan het advies van de dokter houden.
 
Dit betekent dat niet eerder dan 21 oktober de hardloopschoenen zal worden aangedaan!
 
Nog ff geduld dus...

Update 24 september: Herstellen van de meniscus operatie.

 

Twee weken zijn er verstreken sinds de operatie. De eerste drie dagen na het gebeuren vielen mee, maar dit kwam vooral door de pijnstillers. Wat volgde waren twee niet zulke prettige dagen.
De knie gaf iedere keer weer aan dat er het één en ander mee was gebeurd. Dan boven aan de knieschijf pijn dan weer onderin, soms ook direct er achter, enz.
Het leek wel of er iets in het gewricht rondzwierf.
 
Precies een week na de opratie had ik opeens twee dagen 'nergens' last van. Wat een verademing.
 
"Tot tien dagen na de operatie niet fietsen", is me vanuit het orthopedisch centrum geadviseerd. Omdat ik de 10e dag naar het werk wilde fietsen heb ik het de 9e dag even uitgeprobeerd. Dit was geen succes. Na een halve kilometer had ik het al bekeken. De boven- en onderkant van de knieschijf gaf een blokkerend gevoel en ook de plek waar de klacht ooit begon was nu opeens weer gevoelig!
 
Afgelopen maandag, de 10e dag na de operatie, i.p.v. weer fietsen toch maar even contact gezocht met het orthopedisch centrum. Donderdag kon ik langskomen.
En als zo vaak nadat de afspraak is gemaakt gaat het vanzelf stukken beter!
 
Dr. Spanjer vertelde donderdag, na enig onderzoek, dat alles er inderdaad normaal uitziet. Nogmaals gaf ze aan om de komende vier weken (tot aan het volgende controle bezoek) niet te gaan hardlopen.
 
Het is nu zaterdag en ik moet zeggen dat het de laatste dagen allemaal stukken beter aanvoelt. Dit geeft weer vertrouwen voor de toekomst...

 

 

Het herstel gaat voorspoedig, geen klachten meer. Alleen een virus zorgt ervoor dat ik alleen nog maar richting de w.c. hardloop :)
 
Maar echt lang kan het nu niet meer duren.

 

 

Ondertussen is het 6 weken geleden dat de kijk-operatie is uitgevoerd. Vandaar dat deze morgen de orthopeed werd bezocht. Alles ziet er goed uit. De lichte verdikking aan de onderkant van de knieschijf, veroorzaakt door de 2 ingebrachte pinnen tijdens de kijk-operatie, is een normaal beeld. Het kan nog tot 6 weken duren eer ook dit is verdwenen.

 

Tja en dan het hardlopen: het mag weer! Vanzelfsprekend advies: luister naar signalen in de knie en reageer hier op!

 

Heerlijk ik kan deze (veel te lange) log in de rubriek "blessure" afsluiten.

Tot op het laatst heb ik getwijfeld om mee te doen. Ik had namelijk last van mijn knie en van een voorbereiding was geen sprake: slechts 10 km in twee maanden!

Als ik mee zou doen was daardoor het meedoen op zich belangrijker dan het resultaat, net als in 2009.

 

Met 1100 deelnemers, waarvan 300 collega's, is het toch wel speciaal. Ik had me op het laatst voorgenomen om de eerste kilometer aan te kijken en als het slecht ging er mee te stoppen. Maar zoals zo vaak merk je tijdens de wedstrijden eigenlijk weinig of niets van je blessures of pijntjes. En dankzij het "haaswerk" van een collega werd het nog een acceptabele tijd ook: 15.36 min.

 

 

 

Dat de wedstrijd toch wel een belasting is geweest voor de knie blijkt wel uit de laatste dagen. Precies waar de kwetsuur zit is het nu al dagen gevoelig.

Er wordt contact met het ziekenhuis gezocht voor een afspraak voor de operatie.

 

 

Tempoverloop Dubbele Mijl 2011

De afgelopen twee maanden heb ik bijna niet of nauwelijks hardgelopen en daarom ook niet gelogd... Hoe is dit zo gekomen?

 

Daarvoor moeten we bijna twee maanden terug en wel om te beginnen naar 4 april. Dit is de dag na de halve marathon van Berlijn. Zoals beschreven in de log: Slecht nieuws... moest ik me melden bij de röntgenafdeling in het Zorg Groep Twente ziekenhuis in Hengelo voor een afspraak met de orthopeed dr. Peters.

 

Nadat ik de brief met bevindingen van het SMA had overhandigd, mijn ervaringen had doorgegeven en een klein onderzoek kwam de dokter snel ter zake. Er zal een MRI worden gemaakt op 12 april, de uitslag komt 15 april en tot die tijd niet meer lopen.

 

Op 15 april kwam de uitslag: de meniscus is inderdaad ingescheurd! Zijn bijbehorende advies luidde: Ik zou het nog enkele weken aankijken en het langzaam weer proberen, maar wil je toch geopereerd worden dan kan het nu ook. Aan jou de keuze.

 

Eigenlijk geloofde ik er niet meer in dat, indien ik weer ging trainen, geen last van mijn knie zou krijgen. De operatie moet gewoon gedaan worden. Om toch ook het advies van de dokter niet in de wind te slaan sprak ik met hem af om het tot  de Dubbele Mijl van Hengelo (26 mei) aan te kijken.

 

Slechts twee keer heb ik getraind tussen 15 april en de Dubbele Mijl van Hengelo. Niet alleen vanwege de gevoelighed van de knie, maar ook heb ik er blijkbaar moeite mee me op iets voor te bereiden terwijl ik weet dat er grote kans is dat het niet naar wens zal verlopen. Een nieuwe reden om me te laten behandelen.

Het was zover. Zaterdag rond 2 uur waren we, Jan en ik, in Berlijn aangekomen. Als eerste naar het voormalig Flughafen Tempelhof  om de uitgeprintte Anmeldebestätigung in te wisselen voor een tas met alle benodigdheden zoals het startnummer (met je eigen naam!), speldjes, flyers en een heuse Adidas sportshirt met opschrift 31. Halbmarathon Berlin 3 April 2011.

 

 

Nadat we alle spullen in de hotelkamer hadden geplaatst zijn we op onze(meegenomen) mountainbikes de stad gaan verkennen. Om zoveel mogelijk te zien hebben we alles mit ein Blitzbesuch vereerd, in volgorde: Alexander Platz, der Fernsehturm, Unter den Linden, Brandenburger Tor, het Joodse herdenkingsmonument, Potsdamer Platz, Kurfürstendamm, de Gedächtniskirche, Checkpoint Charlie en de open gallery van de Berlijnse muur.

Een beetje het gevoel gehad van de Japanner, die in vijf dagen Europa bekijkt...

 

Ondertussen was het 8 uur 's avonds, dus tijd om wat te eten. Op zo'n dag voor de loop staat er natuurlijk pasta op het menu. Nou is mijn culinaire Duits niet zo goed, dus bestelde ik iets waarvan ik meende dat ik het begreep. Het was pasta, maar wat ik niet uit de tekst haalde was dat het scherp, zeg maar zeer scherp was. En scherp eten zorgt er voor dat ik moeilijk, eigenlijk niet, in slaap kan komen. Nou troostte ik mezelf ('s nachts) met de gedachte dat een laatste slechte nacht slapen niet al teveel invloed heeft op de prestatie van de loop. Ergens een keer gelezen op het internet. Een schrale troost...

 

Zondag 7.30 uur opstaan. Het ontbijt bestond uit één bolletje met kaas, jus d' orange en koffie. Meer kreeg ik er niet in. In de aanloop naar de wedstrijd heb ik allerlei lichte energierijk voedsel (in reep vorm) tot me genomen en regelmatig gedronken.

 

Ondertussen werd het gedurende de ochtend warmer en warmer. Dit voorspelde niet veel goeds.

Ongeveer 24 graden, problemen met de knie, slecht geslapen. Niet de juiste ingrediënten voor een snelle tijd. Ondanks deze situatie was ik van plan om op PR schema (1.56.33 uur, is ongeveer 5.30 min/km) te lopen. Tijdens de training had ik er vertrouwen in gekregen dat een goede tijd mogelijk moest zijn.

 

Kwart voor elf klonk het startschot, maar met 27.000 deelnemers betekent het dat je nog bijna 11 minuten moet wachten eer je in beweging kan komen.

Starten op de Karl Marx Alee, langs de Fernsehturm over de Unter den Linden onder de Brandenburger Tor door, via de Tiergarten naar de Siegessäule. Links en rechts vol met publiek, muziek etc. Kortom: een fantastische atmosfeer.

 

Mijn horloge had ik zo ingesteld dat deze afwisselend de tijd, de afstand, de tijd van de laatstse km en de gemiddelde km tijd weergaf. In die eerste km-ers liep in ongeveer 5.33 min/km, iets te langzaam. Na 10 km een tussentijd van iets boven de 56 min., gezien de omstandigheden niet slecht en voelde me goed.

 

Wat me opviel tijdens de loop was dat mijn horloge de km momenten eerder aangaf dan die door de organisatie uitgezette markeringen. Eigenlijk ook wel logisch daar je niet altijd de ideale lijn kan volgen. Het resultaat is wel dat mijn horloge honderden meters voor de finsh aangeeft dat de halve marathon er op zit. Uiteraard houdt ik me aan de afstand en tijd van de organisatie.

 

 

Met 27.000 mensen op het parcours blijft het gedurende de loop eigenlijk altijd vol met mensen. Het stuk tussen de Kurfürstendamm en Checkpoint Charlie, ergens rond de 15 km, wordt dan ook nog eens gekenmerkt door smallere straten.

 

Ook merk je dat veel mensen de afstand verkeerd hebben ingeschat of last hebben van de warmte (de sirenes van de ambulances waren, net als de HM van Enschede in 2010) weer regelmatig te horen.

De smallere straten, de drukte en het plotseling gaan wandelen van mensen maakte het de laatste km-ers het er niet gemakkelijk op. Al surfend probeerde ik mijn tempo vast te houdden, wat niet altijd lukte. Het PR schema had ik ondertussen al moeten loslaten. Het doel werd verplaatst naar onder de 2 uur finishen. Dat werd nog een hele kluif daar de energie in de laatste km-ers toch echt wel begon op te raken.

 

 

Op het moment dat mijn horloge de 21.1 km aangaf (tijd: 1:59.03) moest ik in werkelijkheid nog ongeveer 200 meter afleggen. Alles op alles zettende finishte ik, volgens mijn horloge, in 2.00.00 uur. Nee hè!

 

Eén seconde. Wat is nu één seconde? Er zijn muzikanten die inspiratie hebben opgedaan uit die ene seconde. Frank Boeijen zong ooit in Kronenburg Park: "en in één seconde ging het regenen vannacht..." of The Scene met Blauw: "Het zien duurt een seconde, de gedachte blijft voor altijd".

Ook ik heb nu mijn eigen verhaal met de seconde. Een paar uur na de loop meldde de buurvrouw vanuit Nederland: "Je eindtijd is: 1 uur 59 minuten en 59 seconden!".

Heerlijk , perfect! Dit klinkt zoveel beter dan 2:00.00 uur.

 

Kortom een perfect weekend!

 

Nou ja, perfect. Een paar uur na de loop begon het te regenen en daalde de temperatuur met 10 graden.

Flauw hoor...